HASAN ÖZSAN  

Bir arkadaşıma, “Dedem’in bize anlattığı savaş ve esaret anıları vardı. Benimse torunlarıma anlatabileceğim pek bir şey yok” dedim. O da acı acı güldü, “ Sen de onlara MC hükümetleri, 12 Mart ve 12 Eylül günlerini anlatırsın” dedi…

Düşünüyorum da Anadolu’da yaşayan her kuşak kendi payına düşen acıları yaşamış ve . sonraki kuşaklar da var olan bu acıları yenileri eklenerek yaşayacak…

Dünyada bizim yaşadıklarımızı vatandaşlarına yaşatan kaç ülke vardır acaba?

Darbeler, muhtıralar, sıkıyönetimler, düşüncelerinden dolayı idamlar, hapislikler, işkenceler, sürgünler, devletin içindeki güçlerin tezgahladığı failleri bir türlü bulunamayan aydın cinayetleri; kitle katliamları, görüş ve inanç ayrılıkları yüzünden insanların birbirlerine düşürülmeleri, devletin elindeki yetki ve kurumlarını muhalif olanların üzerinde baskı aracı olarak  kullanması,  itibarı kaybettirilen saygın devlet kurumları, bir zaman gözde olan mesleklerin gözden düşürülmeleri, yıpratılan kişiler; özel hayatların pervasızca izlenerek kayıt altına alınması, eğitim üzerindeki güdümlü tasarruflar, yanlış politikalar sonucu ziyan zebil edilen gençler, kültür erozyonu, kimlik bunalımları, sonu gelmeyen kimlik arayışları, fırsat eşitliğinin bir türlü sağlanamaması …

Gün geçmiyor ki karşımıza gelecekten umutlu olmamızın içine eden bir olay patlak vermesin…

Ne olur, bir kere de umudumuzu diri tutmamızı sağlayacak, bu ülkenin vatandaşı olmamızın gönencini hissedebileceğimiz bir olayımız olsun, dünyaya parmak ısırtan bir başarımız olsun, bir örneğimiz olsun… Ortak sevinçlerimiz, coşkularımız olsun…

İnancımızla, kimliğimizle bize kucak açan, bizi işiten, dinleyen, çözümler üretebilen, yaralarımıza merhem olacak,  yarınlara umutla bakmamızı sağlayan bir sistemin içinde yarınımızdan emin olarak, huzur içinde ne zaman nefes alıp vereceğiz?...

Yoksa bütün bunlar oluyor da benim mi gözlerim kör, ben mi nankörlük ediyorum nedir?
Sanmıyorum, hiç sanmıyorum…

Sözü uzatmanın anlamı yok.

Kapitalizmin kurallarına teslim olduğumuz sürece, aşırı milliyetçilik ve dincilik devlet kurumlarının içinden ayıklanmadıkça, bir statükodan diğerine saplanıp kaldıkça gelecekle ilgili umudumuz hep yara alacaktır, hep yaralı olacaktır…

Şimdilik kolay gibi görünmüyor, bu yüzden artık umuduma söz geçiremez oldum.

hasanozsan@gmail.com

Follow @dkmedya